گاهی فانتزیها هم خیلی قشنگن.

آدم و یاد دوران بچگی میندازن.

دورانی که همه سختیها با یه خنده کودکانه تموم می شد و دنیا پر بود از عطر گل و حضور پروانه.

پنج شنبه هفته پیش با زنداداشم و پسر کوچولوی شیطونش(مهدی) رفتیم پارک طالقانی.

اعجاب آورترین نکتش این بود که خانوم زنداداش قبل از من رسیده بود سر قرار!

که این اتفاق در ۱۲ سال گذشته یعنی از آشنایی ما تا امروز بینظیر بود!

بماند که خانوم زنداداش مجبور بود مدام بگه مهدیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــییییندو نپر شیرجه نزن پرتاب نشو پشتک نزن پدر در نیار!! مهدیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی...

هوا خوب بود و فضا عالی.

آدم حس می کرد تو شماله!

پارک نسبتا بکریه فضای جنگلیش سالمتره!

مخصوصا واسه دختر پسرهای جوون که عاشقن و رمانتیک یه فضای شاعرانس

عجیبه الان حس کردم خیلی وقته خودم نبودم!

چه دلم واسه خودم تنگ شده بود!

خلاصه آخرشم با یه آواز قشنگ و یه گیتار خوشگل و یه فضای پر احساس با پارک خدافظی کردیم و با خودم گفتم:

ای بابا منم هنوز جوونما!

آخیش سالها بود از این آیکونا استفاده نکرده بودم!

گفتم که گاهی فانتزی خیلی خوبه!

من رفتم بخوابم!

چه مثل قبل شدم!!!

ییهوووووووو..................

اولین بهار بدون مادرم...

برام نویدی نداره جز اشک و اشک و اشک...

بهار امسال که برای من بی معناست.

بهار شما و سال نوی شما مبارک.

همواره حاتمی کیا را ستوده ام و این بار بیش از همیشه..

او را به خاطر تفکرات نوینش شخصیت محکم و شجاع و با ثباتش و هنر ناب و روح پر تلاطمش ستوده ام.

حلقه سبز اثری بسیار گرانبها از این کارگردان باهوش و توانمند و فوق العاده موفق است.

اثری که در رابطه با آن زبانم به راستی از بیان احساسم قاصر است.

حلقه سبز گردنبدی زرین است که باید به پاس شاهکار حاتمی کیا بر گردن او انداخت و به او احسنت گفت.

این سریال جذاب نگاهی به ماوراء داشت و عمق حس زندگی را همراه با عشق به ما نشان می داد و در نهایت پرواز دو قاصدک همسفر و همدل بغضهایمان را شکست و اشکهایمان را از ژرفای احساسمان سرازیر کرد.

به راستی که بینظیر بود و شایسته بهترین تقدیرها و جوایز.

آیا می شود بیش از این از آن گفت؟

نه در کلام نمی گنجد و تنها یک جمله می توانم بگویم:

واقعا دست مریزاد

ابراهیم حاتمی کیا...

او واقعا یک استثناست.